Noorwegen - Rondane - Venabu    Velkommen til Rondane

 

 

 

Rondane is een natuurgebied halfweg Oslo en Trondheim. In 2005 zitten we aan de zuidkant ervan, een week in Venabu Fjell Hotel en twee weken in Heidal in een huisje.

www.visitrondane.com voor meer informatie

Venabu Fjell Hotel,
950  moh (metre ovre havet: meter boven zee) 
met de toppen van Rondane erachter

meer info: www.venabu.no

Noorwegen is lang 

(Oslo - Kirkenes en 
Oslo - Rome 
schelen 100 km).

Tussen Oslo en Trondheim ligt Gudbrandsdalen 

en in die regio 
ligt ook Rondane, 

met Venabu op ca 950 moh 
en Heidal 50 km verderop, 800 moh

Venabu op google maps
- boven 27 op de knik naar rechts
 
Grotere kaart weergeven

Fotturer med leder: voettochten met leider.

Wij waren er eind juni 2005 en liepen met ons tween met priv-gids Thomas (met hoed). Hjelmar (links) liep met n andere gast de langere/hogere routes; wij deden de lett tur: de lichte routes

Soms vanuit het hotel, soms met het busje een eind op weg gebracht en 6 uur later elders weer opgepikt.
De gidsen Thomas en Hjelmar wisten de achteraf-paadjes, de watervallen zonder naam, de sterke verhalen.

We leren over Isavsmeltingslandskape 


Het eten in Venabu Fjell Hotel was uitstekend

 
Norsk mat, smorgasbord, veel vis -
zelfs rakefisk: in loog ingemaakt, follow your nose bij het buffet, dan vind je 'm vanzelf.

Een U-vormig dal is ontstaan doordat er heel lang gletsjer-ijs heeft gelegen en alles is fijngedrukt. De grote stenen zijn vooruit geschoven (denk aan hunebed stenen) en gruis en gravel zijn opzij weggedrukt: morenen.

Hier komen we omhoog uit een U-vormig dal - met steile wanden en poederfijn zand.
De rivier Atna stroomt beneden kalmpjes door een brede bedding met zand op de bodem
(Myldinge naturreservat).

 

Een V-vormig dal is ontstaan door de kracht van (smelt)water.

Drjuvet is in n middag gemaakt, volgens geologen, probeert gids Thomas ons te laten geloven.

 

Vreemd, dat poederzand, want de rest van de paden in Rondane is behoorlijk rotsachtig: 
steeds goed kijken waar je loopt. En n ding tegelijk doen, niet zowel lopen als naar het uitzicht kijken: bergen, rendieren, bloemen en kartlav.   

Van Svartdalen naar Kwamdalen: a rocky road


De T van de Norske Turist Forening wijst ons de weg

Bovenop Venabu fjellet: vlakbij het hotel, 1100 moh. Op de rotsen kartlav: landkaartmos, met kleurverloop zwavelgeel-groenig-wit.

De Steintjrnene (steenmeertjes) bovenop Finnsjohogda zijn omringd door krakend droog reinlav, rendiermos.
Reinlav is er in twee soorten, 
allebei wittig groengeel

model broccoli: Kvittkrull = witte krul
   cladonia arbuscula

(soms tot enkelhoogte)

en 

model langharig
   cladonia rangiferina

Echt mooie foto's zien van Noorse fjell flora? Ga naar de fotogalerie van Venabu Fjell Hotel
Eigenares Halldis Tvete maakt de prachtigste detail opnamen. Kun je meteen de Noorse namen leren.

Vanaf Finnsjohogda zien we villrein, wilde rendieren, maar erg ver weg. 
Pas als ze bewegen zie je ze: grijzig bruine schutkleuren camoufleren goed.

Bovenop gaan we lunsjen en stoken onze gidsen een vuurtje voor keteltjeskoffie.

Gids Hjelmar heeft Asterix en de Noormannen gelezen: Noormannen kennen geen vrees 

en hij duikt het roerloze steenmeer in. PLONS!

Hij is verbazend snel weer terug.

Wim hangt zijn thermometer even in het water: 12-14 C. Erboven is het wel 25 C.

Wim doet zijn Sjeik Ali ben Zine truc: hoofddoek tegen de zon. We horen doffe knallen in de verte: dynamiet, zeggen onze Noorse gidsen en beginnen te vragen of ze de CIA niet moeten bellen: Bin Laden was here.

We dalen af van Finnsjohogda, zakken weer onder de boomgrens,lopen door een bos met kniehoge mierenhopen en op natte plekken vetblad en bloeiende dotters (het is begin juli) en belanden bij de barokke kerk van Sollia.

 

Van binnen geheel beschilderd met rozen, en met het lelijkste Jezusbeeld dat ik ooit zag. Maar met gouden luier.

(foto's Sollia kyrkje: Halldis Tvete)

   

Myfallen valt 100 meter naar beneden, in drie etappes

Het gaat met veel geraas gepaard. 


Behalve 's winters...

 

 

Vanachter Myfallen

Maar als het dan gaat smelten...


Gids Thomas vertelde dat zijn moeder in haar eerste lente op Venabu dacht dat er een trein voorbij kwam denderen.

Terwijl Hartwig en Hjelmar Ramshogda beklimmen lopen Thomas, Wim en ik onderlangs en kijken of we valken zien. We horen alleen die stomme koekoek...

Het is tijd voor de lunsj - we liepen  vanaf half tien tot half drie zonder pauze.
Stoere jongens die Noormannen, maar wij doen het liever rustig aan. Cool!

Er zijn ook watervallen zonder naam en onze gidsen weten ze, tussen Maerrahogda en de weg naar Muen bv

Hjelmar, links van de waterval,
in de aanslag voor de foto hieronder 

Thomas kruipt door een gat voor deze foto

ook cool: je hoedje even indompelen en uitwringen.

 

En dan sta je aan de rand,
onder je een dik sneeuwveld

en krijg je een rugzakje
met een parachute...

 

Hup Hartwig!

Na een week wandelen is op vrijdag het slotdiner, met allerlei heerlijke happen!

De volgende dag reizen we met het Venabu-busje naar Ringebu, treinen naar Otta en taxin naar Heidal, waar we twee weken hoog boven de woeste Sjoa rivier een hytte hebben gehuurd.